शून्यको छायाँमा, म उभिएको छु,
शब्दहरू नि मौन छन्, म चुपचाप छु।
हावा बोल्दैन, चन्द्रमा हेर्छ मात्र,
यो मनमा छ एउटा गहिरो रात्री।
मित्रहरूको हाँसो टाढा पर्यो,
सम्झनामा बाँच्ने बानी पर्यो।
कसैको साथको आशा राखेँ,
तर आफैंसँग आफैँ हराएँ।
आकाश हेर्दा लाग्छ, म मात्र छु यहाँ,
आकाश हेर्दा लाग्छ, म मात्र छु यहाँ।
न कोही आँसु बुझ्ने, न कोही मन पढ्ने,
यो आत्माको पाना सबै सुनसान छन् अब।
तर…
यही एक्लोपनमा म खोज्दै छु आफैँलाई,
चाहना छैन भीडको, बस साथ हो मनको छायाँलाई।
सायद यो पीडा सिकाउँदैछ केही नयाँ,
कि कसरी बाँच्ने, बिना कसैको पनि माया।
एक्लोपन दुःखद हो, तर सत्य पनि,
यसमा लुकेको छ शान्तिको न्यानो कण।
जब सबै टाढा जान्छन्, तब आफैँ नजिकिन्छौं,
र, भित्रको आवाजले पहिलोपटक बोल्न सिकाउँछ।
