साँझ पर्दा काठमाडौंको भीडभाडले कम्जोर पारेको जस्तो लाग्छ। सडकमा हिँड्ने मानिसहरू, सडकका हल्ला, र हरेक घण्टामा बदलिँदो ट्राफिकको आवाज सबैसँग मैले आफूलाई अझ अलग महसुस गर्छु। म आफ्नै कोठामा बस्छु, चारैतिर चुप्प छ, तर मनभित्रको आवाजले कहिले काहीँ चिच्याउँछ। साथीहरू, जो एक्लै छैनन्, रमाइरहेका छन्, पार्टीमा, कफी हाउसमा, वा विदेशमा नयाँ अनुभव लिँदैछन्। तर म? म यहाँ, चार भित्तासँगै एक्लै।
पढाइ, जागिर, र भविष्यको दबाबले मेरो रातहरू चिसो बनाइदिएका छन्। परिवारले पनि "सफल हुनु पर्छ", "अर्को कदम सोच्छौ?" भन्छन्। तर म कहिले काहीँ लाग्छ म कहाँ जाँदैछु? मेरा सपना हराए कि हराउँदैछन्? मोबाइलको उज्यालोमा मेरा आँखाहरू रातभरि जुध्छन्, तर उत्तर नपाइने प्रश्नहरूले मेरो मनलाई अझ भारी बनाइरहेका छन्।
मैले देखेको खुशी अरूको प्रोफाइलमा मात्रै छ जस्तो लाग्छ। अरूको हाँसो, यात्रा, सफलता यो सबै मैले महसुस गर्न सक्दिनँ। मेरो आँखामा आँसु आउँछ, तर त्यो पनि एक्लोपनको साथी मात्र बनेको छ। कहिले काहीँ म आफ्नै सोचको जालमा फँस्छु, जहाँ भविष्य अन्धकार जस्तो लाग्छ।
तर यहाँ, एक्लोपनमा पनि एउटा सानो आशा छ। मैले सिक्दैछु आफैंसँग सामना गर्न, आफैंलाई बुझ्न। रातभरि आउने डर, चिन्ता र निराशा भले भारी छन्, तर बिहानको पहेँलो प्रकाशले सानो मुस्कान ल्याउँछ। म एक्लो छु, तर यो एक्लोपनले मलाई आफैंलाई खोज्न सिकाइरहेको छ।
यो मेरो २०’s को कथा हो डर, दबाब, र एक्लोपनले भरिएको, तर आशाले सानो मुस्कान दिने कथा। जहाँ मेरो मन कहिले खाली जस्तो लाग्छ, तर जीवन भनेको यही संघर्ष, यही सिकाइ र यही आशाको मिश्रण हो।
