आँखामा सपना छ, मुटुमा एउटा हुटहुटी, दिनरातको मेहेनत, न थकाई छ न त विश्रामको छुटी । यो सपना केवल मेरो मात्र कहाँ हो र? यसमा त कैयौँ अनुहारको आशा र विश्वासको बोझ छ ठूलो ।
बिहानीको झिसमिसेदेखि मध्यरातको शून्यतासम्म, कलम चल्छ, पसिना बग्छ, र भइरहन्छ निरन्तर सङ्घर्ष । हरेक पाइलामा ठेस लाग्छ, हरेक मोडमा एउटा तगारो, कहिल्यै बाटो छेक्ने पर्खाल, त कहिल्यै मनै दुख्ने अँध्यारो ।
कतिले उपहास गरे, कतिले खुट्टा तान्न खोजे, सपनाको यो अग्लो टाकुरामा, आफ्नैले पनि बाटो मोडे । अवरोधहरू जब पहाड बनेर छातीमा बज्रिन्छन्, तब ती आलो घाउहरू निकै गहिरो गरी दुखिदिन्छन् ।
कहिलेकाहीँ पाइलाहरू भारी हुन्छन्, शरीर गल्न खोज्छ, हार मानौँ कि क्या हो भन्ने एउटा नमिठो सोच आउँछ । रोकिन्छन् गतिहरू, आँखा अगाडि कुहिरो मडारिन्छ, लाग्छ यो कठिन यात्राको अन्त कतै देखिँदैन, हराइन्छ ।
तर फेरि याद आउँछ यो सपना व्यक्तिगत स्वार्थ मात्र हैन, म ढलेँ भने, म सँगै जोडिएका हजारौँका सपना बाँच्ने छैनन् । त्यसैले त दुखाइलाई शक्ति बनाएर फेरि उठ्नेछु, जतिसुकै चोट लागे पनि, म आफ्नो गन्तव्यसम्म पुग्नेछु ।
