बाल्यकालका हाँसोहरू
कुनै पुरानो डायरीमा बन्द भए,
अब बिहान आँखा खुल्दा
जिम्मेवारीहरू पहिल्यै उठिसकेका हुन्छन्।
सपना अझै छन्,
तर तिनलाई बोक्ने काँध थाकेका छन्,
भीडभाडबीच हिँड्दा पनि
मन कतै सुनसान गल्लीमा हराइरहन्छ।
कोही सोध्दैन
“तिमी साँच्चै ठिक छौ ?”
किनकि वयस्क भएपछि
मुस्कान पनि एउटा अभ्यास बन्छ।
रातहरू लामो हुन्छन्,
निद्रा छोटो, सोच गहिरो,
भोलिको डर र हिजोको पछुतो
बीच कतै आज हराउँछ।
एक्लोपन यहाँ खाली कोठा होइन,
यो त आफैंसँगको मौन युद्ध हो,
जहाँ जित्दा पनि ताली बज्दैन,
हार्दा पनि रोइदिने कोही हुँदैन।
तर यही संघर्षभित्र
म आफैंलाई बनाउँदैछु,
चुपचाप, बिस्तारै
किनकि वयस्क जीवन
यसरी नै बाँचिन्छ।
