वयस्क जीवन
पहाड चढेजस्तै रहेछ,
शिखर देखिन्छ
तर सास फेर्न गाह्रो हुन्छ।
बाल्यकाल उपत्यका थियो—
सजिलो, हरियो, खुला,
अब त उकालो मात्रै छ,
र बाटो साँघुरो।
भीड त हुन्छ
तल बजारमा,
तर उचाइ बढ्दै जाँदा
मान्छे घट्दै जान्छन्।
कहिलेकाहीँ
थाकेर बस्छु
ढुंगामा टेकेर,
आफ्नै छायाँसँग
कुरा गर्दै।
पहाड सिकाउँछ—
एक्लोपन कमजोरी हैन,
यही उचाइले
दूरसम्म देख्न सिकाउँछ।
म अझै चढिरहेछु,
ढिलो होला,
तर रोकिएको छैन—
किनकि
शिखरभन्दा ठूलो
यो यात्रा हो।
