चुल्होको आगो जति नै सानो भए पनि
आशाको तापले घर तातिरहन्छ,
खाली थालको आवाजले
रातभर आमाको निद्रा चुँडिन्छ।
बुबाका हातमा पसिना मात्रै होइन,
अधुरा सपना पनि टाँसिएका छन्,
दिनभर मौन रहेर
रातमा उनी आफैँसँग हार जित गर्छन्।
छोराछोरीका आँखामा प्रश्न छन्,
तर ओठमा मुस्कान सापटी लिएका,
किनकि उनीहरू जान्दछन्
घरको पर्खाल आँसुमा टिक्दैन।
आँधी आउँछ, छाना च्यातिन्छ,
तर परिवार भने एकअर्कामा
आधार खोज्दै उभिन्छ,
भोकले होइन, माया भएर बाँच्छ।
संघर्ष हाम्रो भाग्य हो भने पनि
हार हाम्रो संस्कार होइन,
आज थाकेका पाइला भए पनि
भोलि बाँच्ने हिम्मत अझै बाँकी छ।
